Cevap gelmez, dönersin kalbine sorarsın “Bitti mi? kalbim; Söylesene!”

Cevap gelmez ama sızım sızım sızlar, anlamazsın.

Ya da anlamak istemezsin..

Susarsın, onu düşünmemeye çalışırsın; Başaramazsın.

Aklında tek bir düşünce vardır kendine onu bitirdiğini ıspatlamak..

Devamlı tekrarlarsın o soruyu, her gün, her saat, her dakika…”Bitti mi?”

En son bir bakarsın sen onu bitirip bitirmediğini düşünürken o çoktan başkasıyla başlamış bile.

Oturur ağlarsın, çocuk gibi; Dudaklarına kadar gelir gözyaşların.

Sorarsın kendine; “Ya şimdi? Ya şimdi bitti mi?” diye “Bitirebildim mi?”

Cevap gelmez, ağlamaya devam edersin.

Dudakların susar gözlerin konuşur; Göz yaşların devam eder aralıksız sanki sana birşeyleri ima edercesine…

Anlamazsın, anlamak istemezsin diyemezsin kendine “O bitti” diye.

Çünkü seviyorsundur ve ne olursa olsun o sende olmasa dahi; Başkasına seni seviyorum dese dahi küçücük hayal dünyanda o seninledir.

Tek sorun gerçeği hazmedemeyişindir ve sadece beklemek düşer sana; Beklersinde, ama gelmez işte…

Giderken sessiz bir elveda fısıldayacağım rüzgara. Rüzgar şehre fısıldarken vedamı, sen yorganına sarılacaksın daha çok. Ve senin gibi yüzlercesi üşüyecek vedamın ürpertisiyle. Gece kuşları rüzgarı dinledikçe terk edecekler kenti. Ne baykuşlar kalacak gecelerinizin kolcusu, ne köpekler bekleyecek uykunuzu. Uzaklaştıkça şehirden rüzgar fırtınaya dönüşecek. Fırtına uykunuzu bölecek, sallanmaya başlayacak şehir. Uzaklaştıkça attığım her adım bir evi yıkacak. Yıkıldıkça evler, fırtına çoğalacak. Ne adımlarım yavaşlayacak, ne durmak bilecek fırtınam. Vedam şehrin yıkıntılarında  yankılanacak.

Giderken adımı yazacağım denize. Dalgalara kodlayacağım tüm sesli ve sessiz harflerimi. Balıkları yemlercesine haykıracağım. Ve uzaklaştıkça şehirden deniz beni arayacak. Balıklar yeniden acıkacak ismimle. Dalgalar şehre varacak beni bulabilme umuduyla. Balıklar yıkılmış evlerin arasında kokuşacaklar. Leş kokuları sardıkça şehri, ben daha uzaklara gideceğim.

Giderken kokumu bırakacağım toprağa. Ben yokken ağaçlar nefessiz, yapraklar sapsarı kalacak. Leş kokuları daha da saracak şehri. Son kalan ağaç da kuruyunca nefes bile alamayacak şehir. Ve bir çöl oluncaya dek uzaklaşacağım.

Giderken uyuyor olacaksın. Şehre bir yağmur yağacak. Sense sebepsiz bir gözyaşıyla uyanacaksın. Gözlerin beni arayacak. Ne bir veda mektubu, ne de bir mesaj bulacaksın gidişime dair. Pencereden dışarısına bakarken sana ve şehre bıraktıklarımı göreceksin. Artık ne gördüğün şehir o eski şehir, ne de sen eski sen olacaksın.

Geceleyin gideceğim bu şehirden. Ve uzaklaştıkça kokumu, adımı, sesimi arayan bir kent armağan edeceğim sizlere…

 Ben geldim demek ister, ama diyemez ..

 İnsan bazen gitmek ister sevdiği ve belki de onu seven insanları hiç düşünmeden kaybolmak ister. Öyle bir yer olmalıdır ki gideceği yer, kimse bulamamalıdır onu. Tabir-i caizse sırra kadem basmak ister. Bazen daralır insan etraftaki entrikalar, mentrikalar şunlar bunlar. Daraltır insanı işte! Plastik gülüşlerden, yalancı sevişlerden, çıkarcı dostluklardan midesi bulanır artık saf ve temiz bir dünya çizer hayallerinde. Oraya gitmek ister ama tek başına gitmelidir oraya. Onu bekleyen tek birşey olmalıdır orda…

 Yalnızlık!

 Bazen sessizleşir insan etrafa saçtığı gülücüklerden tek bir iz kalmaz yüzünde. Çünkü bilir ki eğer gülümserse on ada biri gülümseyecektir. Mutlaka içten olmayan bir gülümseme görüp bir kez daha samimiyetsizlik karşısında yıkılmamak için gülümsemeyi unutmaya çalışır kendince ya da ona öyle gelir. Samimi bir gülümseme dahi olsa inanmak istemez. Çünkü karşısına hep samimiyetsizlik çıkmıştır onun. Suya muhtaç toprağa benzer yüreği samimiyete muhtaçtır o yürek!

Bazen canı sıkılır insanın. Raflarda dolaşır gözleri. Belki bir şeyler bulur okurum düşüncesiyle. Sonra fotoğraf albümüne takılır gözleri bir hışımla indirir hemen albümü ve ciltleri çevirmeye başlar. O kadar uzun zaman olmuştur ki albüme bakmayalı resimler yapışmıştır artık ciltlerin üzerine. Albümün içinde dolaştıkça eski anıları gelir aklına. Kendisini görür resimlerde en sevdiği arkadaşı ile bahçedeki ağaca tırmanırken çekildiği fotoğrafı gördüğünde belki de aylar sonra ilk defa yüzünde gülücük belirir. Sonra bebekken annesinin kucağında çekilmiş bir fotoğrafına bakar ne kadar küçüktür, ne kadar minnacıktır. Ben bu kadarmıymışım gerçekten diye düşünmekten alı koyamaz kendini. Hayatın zorlu kollarına atıldığı gündür o gün. Ama o bilmez o zamanlar hayatın ona yaşatacağı zor anları bilmez bir gün büyüyüp karanlık caddelerin karanlık asfaltlarında yol almak isteyeceğini.

 Bazen tek bir kelime bile insanın canını sıkmaya yeter. Bazen tepesi atar insanın, bazen de yüreği yaralanır. Söylenen sözü kabullenircesine susar bazen. Hiçbir şey söylemez. Gözleri konuşur sadece, onlarla anlatmak ister her şeyi, yüreğine cam kırıntıları serpilmiştir bir kere ve kanıyordur artık. Fakat acısını belli etmemek için tutar kendini .

İnsan bazen gitmek ister, hiç ardına bakmadan çekip gitmek! Bırakmak ister her şeyi bir yerde ve sonsuz yolculuğuna çıkmak ister artık. Vakit gelmiştir artık onun için. Geç bile kalmıştır belki de. Hayatında olan ne varsa, kim varsa hepsini elinin tersiyle itip yelken açmak ister artık karanlıklara doğru. Yüreğindeki bütün kırıntıları, hayatındaki iyi ya da kötü bütün anıları, insanları yanına almadan defolmak ister! Ama onlar hep onun takipçisi olacaktır. Bilir bunu, bile bile gitmek ister.

 Karanlık!

 Yalnızlık!

 Aç kollarını!

 Ben geldim!

 Demek ister ama,

 Diyemez…

Gel gitme…

Ruhumu perişan bırakıp.

Hissiz, hayadan kokuşmuş yüzlere eş etme.Gel gitme…

Yanlış, perişan, biçare dertler içinde,

Beni bırakıp gitme.

Gel gitme…

Ağıt tek bir yüreğe ağır.

Bu umutsuz akan nehirde tek başına gitme.

Hüznü ati’de olmuş zamanlarda bırak aşina çehremi el sayıp,

Zincirler vurma kanayan yüreğime.

Zulm etme çaresizliğimde.

Gel gitme…

Ey kaderimin kara gül’ü,

Eyvahlar içindeki ömrümün mazlum sevdası,

Sarıl ben gibi ümide,

Asla hüsrana geçit verme.

Sahipsiz değilsin ey yâr,

Gel kana kana bu yar’a gitme…